സര്‍വ്വകലാശാല - സനാതന കാണ്ഡം- ആദ്യ രാത്രിക്ക് ശേഷം

ടര്ര്‍... ടൂര്ര്‍... ടര്ര്‍... ടൂര്ര്‍... എന്ന് തുടങ്ങുന്ന , കര്‍ണാടക സംഗീതത്തില്‍ വളരെ പ്രാവീണ്യമുള്ളവര്‍ക്ക് മാത്രം ആലപിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്ന ഒരു രാഗം കേട്ടുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറക്കുന്നത്. സ്ഥലം സനാതന തന്നെ. മുറിയില്‍ അതെ രാഗം പല ഫ്രീക്വേന്സിയില്‍ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന അഞ്ചാറു യന്ത്രങ്ങള്‍.

ഉറങ്ങുന്നത് ഏത് പോത്തിനും ഉറങ്ങാം. പക്ഷെ നമ്മള്‍ ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു ഗും ഒക്കെ വേണ്ടെ?

അതിനാ ഈ സൌണ്ട് എഫ്ഫെക്ട്സ്.



ആദ്യ രാത്രിയുടെ ആലസ്യത്തില്‍ കുറച്ചു നേരം കൂടി ഉറങ്ങാമെന്ന മോഹം, ഉണര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞു ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചപ്പോള്‍ മാറി. യുദ്ധഭൂമിയില്‍ തളര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന യോദ്ധാക്കള്‍. എങ്ങും ചിന്നിച്ചിതറി കിടക്കുന്ന mixture , നിലത്തു തളം കെട്ടികിടക്കുന്ന അച്ചാര്‍..ആകെ കൂടെ ഒരു മഹാഭാരത അന്തരീക്ഷം.



അന്നേരം ജഗതി ശ്രീകുമാറിന്റെ ഡയലോഗ് ഓര്മ വന്നു. സോറി അതെന്തായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഓര്മ വരുന്നില്ല.



എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ മുതല്‍ തപ്പാന്‍ തുടങ്ങിയതാ (എല്ലാവരും വാക്കുകള്‍ വാച്യാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാത്രം എടുത്താല്‍ മതി ,പ്രത്യേകിച്ച് നിതിന്‍ ഭായിയും ചിമ്പുവും, പ്രേമനും ) തലേന്ന് ധരിച്ചിരുന്ന പാന്റും ഷര്‍ട്ടും കാണാനില്ല.



അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഇപ്പം തുണി ഉടുത്തിട്ട് എന്തിനാ ? ഏദന്‍ തോട്ടത്തില്‍ ആദം പിതാവ് തുണി ഉടുത്തിട്ടുന്ടായിരുന്നോ? എന്നിലെ പച്ചയായമനുഷ്യനെ ഇനിയും

ഞാന്‍ ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികളുടെ ലാഭേച്ച്ചക്ക് വേണ്ടി തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞു മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്‍പില്‍ പ്രദര്ശിപ്പിക്കണോ ? കുറച്ചു നേരം നഗനതയെ ഞാന്‍ താത്വികമായ അവലോകനം കൊണ്ടു മറച്ചു.



എട്ടരയായപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ കിട്ടിയ ബെഡ് ഷീറ്റും പുതച്ചു കൊണ്ടു റൂമിന്റെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.



'അളിയാ ലേറ്റ് മെസ്സ്' എന്ന് വിളിച്ചു കൂവി തലങ്ങുംവിലങ്ങും തുണി ഇല്ലാതെ ഓടുന്ന

ഒരുപാട് ആത്മാക്കള്‍. സങ്കടം തോന്നി. വെറുതെ ബെഡ് ഷീറ്റ്‌ പുറത്തെക്ക് എടുത്തല്ലോ .ബ്രഷ് ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ പല്ല് തേപ്പു വേണ്ട എന്ന് വച്ചു.

അതിനും ആദം പിതാവിനെ കൂട്ട് പിടിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പുള്ളിക്കെന്തു തോന്നും എന്ന് കരുതി അത് വേണ്ട എന്ന് വച്ചു.



ഭൂമിയിലെ ജല ദൌരല്ഭ്യം പരിഗണിച്ചു ഇന്ന് കുളി വേണ്ട എന്ന തീരുമാനം ഞാന്‍ എടുത്തു.മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ കരുതലോര്‍ത്തു എനിക്കെന്നോടു തന്നെ അഭിമാനം തോന്നി.



പക്ഷെ രാവിലെ നമ്മളെത്ര വേണ്ട എന്ന് വെച്ചാലും ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടല്ലോ. മനസില്ലാമനസ്സോടെ ഞാന്‍ toilet ലേക്ക് നടന്നു.

നടക്കുന്ന വഴി ഞാന്‍ പിറുപിറുത്തു . മനുഷ്യന്‍ സാങ്കേതികമായി എത്ര പുരോഗതി നേടിയാലും ഇതൊക്കെ ഇങ്ങനയെ നടക്കു. ചുമ്മാതല്ല ഇവിടെ സോഷ്യലിസം വരാത്തത്.

ബ്ലടി കാപിറ്റലിസ്റ്സ്! .



അനിതര സാധാരണമായ ഒരു അനുഭൂതി..അനിര്‍വചനീയമായ ആ ഗന്ധം.. ഉന്നത സാങ്കേതിക വിദ്യാഭ്യാസ കാംക്ഷികളുടെ ദഹനക്രിയയുടെ തിരു ശേഷിപ്പുകള്‍ dump ചെയ്യുന്ന ആ സ്ഥലത്തിന്റെ മഹത്വം വര്‍ണ്ണിക്കാനുള്ള വാക്ചാതുര്യം എനിക്കില്ലത്തതിനാല്‍ അതിനു ഞാന്‍ മുതിരുന്നില്ല.



സമയം ഏകദേശം ഒന്പതരയായപ്പോള്‍ തലേന്നത്തെ ആ അലവലാതി വീണ്ടും

മനസ്സിലിരുന്നു ചൊറിയാന്‍ തുടങ്ങി 'ക്ലാസില്‍ പോകന്റെ? പഠിക്കന്റെ?' കണ്ട്രോള്‍ വിട്ടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.. 'നീ പോടാ എമ്പോക്കി. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് പോലെ ഞാന്‍ ചെയ്യും. ഹല്ലാ പിന്നെ'.. അതില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ആ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടേയില്ല.

സര്വ്വകലാശാല - സനാതന കാണ്ഡം- ഗൃഹ പ്രവേശം

അങ്ങനെ ആ ശുഭരാത്രി വന്നെത്തി. സനാതനയിലെ എന്റെ ആദ്യ രാത്രി. മുത്തപ്പന് നെദിക്കാന് വേണ്ടിയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ സീനിയര് രവി ഒരു ഫുള്ള് OCR മേടിച്ചു കൊണ്ടു വരാന് പറഞ്ഞിരുന്നു. മുത്തപ്പന് വേണ്ടി മക്ടോവല്സ് അമ്പലത്തിലെ പ്രസാദവും, മല്ല്യ തിരുമനസ്സ് പൂജിച്ച തീര്ഥവും , മാധവാസിലെ കോഴി പൊരിച്ചതുമായി ഞാന് സനാതനയില് എത്തി.

പടി കയറി മുകളിലെത്തിയ ഞാന് കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു.. അര്ദ്ധനഗ്നനായ ഒരു കശ്മലന് ഒരു പാവം കുപ്പിയുടെ കഴുത്ത് പിടിച്ചു ഞെരിക്കുന്നു.. ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയിലെ രക്ത ദാഹികളായ ചെകുത്താന്മാര് പോലും നാണിച്ചു പോകുന്ന
മുഖഭാവവുമായി മൂന്നാലെണ്ണം അതും നോക്കി വെള്ളമിറക്കി നില്ക്കുന്നു.

ഞാന് തീരുമാനിച്ചു.. ഇപ്പോള് തന്നെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടി പോകണം.. ഇല്ലെങ്കില്.... ഇല്ലെങ്കില് ഞാന് കൊണ്ടു വന്നതില് നിന്നും ഒരു തുള്ളി പോലും ഈ നായിന്റെ മക്കള് എനിക്ക് തരില്ല.. എങ്ങോട്ടോടും? ഞാന് പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടു വന്ന എന്റെ പ്രാണനെയും കെട്ടി പിടിച്ചു ഞാന് അവിടെ നിന്ന് ആലോചിച്ചു.. മാത്യുവിന്റെ അടുത്ത് പോയാലോ? .. വേണ്ട..പതിനൊന്നര മണി.. ഗേറ്റ് ചാടല്.... വര്ഗീസേട്ടന്റെ താടി. ആ ആലോചന ഞാന് നോക്കി നില്കെ തന്നെ അവിടെ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.

മറ്റൊരു ഐഡിയ വരുന്നതിനു മുന്പേ അഞ്ചടി രണ്ടിഞ്ചു പൊക്കമുള്ള ആ കുട്ടിച്ചാത്തന് എന്നെ കണ്ടു. സ്നേഹത്തോടെ എന്നെ വിളിച്ചു 'കേറി വാടാ നാറി' അവന്റെ സ്നേഹത്തിനു മുന്പില് ഞാന് കീഴടങ്ങി.(ജീവിതത്തിനു മുന്പില്.. എന്ന് വായനകാര്ക് വേണമെങ്കില് വായിക്കാം ). വലതു കാല് വെച്ച് ഞാന് മുപ്പതാം നമ്പര് മുറിയിലേക്ക് കയറി. ബുര്ജ് ഖലീഫയിലെ മുറികള് തോറ്റു പോകും.

ചില ആങ്കിളില് നിന്നും ആ മുറി കണ്ടാല് മൈക്കല് ജാക്സന്റെ പരിപാടി (അയ്യേ.. മറ്റെതല്ല.. ഇത് ശരിക്കും ഡാന്സ് പരിപാടി) നടക്കുന്ന സ്റ്റേജ് ആണോ എന്ന് തോന്നി പോകും. അത്ര സെറ്റപ്പ്. സിഗരറ്റിന്റെ പുക കാരണം ശ്വാസം മുട്ടി ചാകാന് കിടക്കുന്ന ഓക്സിജന് തന്മാത്രകള്.. ശിലായുഗം മുതല്ക്കേ വെള്ളം കാണാതെ കിടക്കുന്ന ബെഡ് ഷീറ്റ്..ഒരു 407 ലോറിയില് പോലും ഒതുങ്ങാത്ത അത്ര സിഗരറ്റ് കുറ്റികള്.. അങ്ങനെ എല്ലാം കൊണ്ടും താമസയോഗ്യമായ ഒരുഗ്രന് സ്ഥലം. ഞാനുറപ്പിച്ചു,ഇന്ന് രാത്രി ഇവിടെ തന്നെ.

അഭിനവ മഹാ കവി സന്തോഷ് പണ്ഡിറ്റ് പാടിയ സര്ഗവിസ്മയം തുളുമ്പുന്ന വരികള് എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി..'രാത്രി ശുഭ രാത്രി..'

ആ നല്ല സമയത്ത് എന്റെ മനസ്സിലിരുന്നു ഏതോ വൃത്തികെട്ടവന് പുലമ്പി. 'നാളെ ക്ലാസ്സില് പോണ്ടെ?.. പഠിക്കന്റെ?'.

സര്വ്വകലാശാല - സനാതന കാണ്ഡം-ഒന്നാം ഭാഗം

കണ്ടാല് ഒരു സുന്ദരന്..സ്മാര്ട്ട് യംഗ് ഫെലോ . നമ്മള് മിണ്ടിയാല് അവന് എല്ലാം തല കുലുക്കി സമ്മതിക്കും. എന്തിനും കൂടെ നില്‍ക്കും.. അടിയും മേടിച്ചു തരും..പക്ഷെ അവന് മിണ്ടിയാല് ..വേണ്ട വെറുതെ അവനെ കൊണ്ടു മിണ്ടിക്കണ്ട ..മിണ്ടിയാല് ആദ്യം അവന്‍ ചോക്ലേറ്റ് ചോദിക്കും. കൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ കിട്ടുന്നത് വരെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും..ആദ്യത്തെ എല്ലാ ഇമ്പ്രഷനും പോകും..' തൊട്ടേ.. ഇനി എന്നെ തൊടു'.. അതാണ് അവസ്ഥ. ഞാന് അഭിമാന പുരസരം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു.. ദിനകര് (സിംബല്).. ഒരു പഞ്ച പാവം. കുസാറ്റിലെ എന്റെ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ സുഹൃത്താണ് ദിനകര്. അന്ന് തുടങ്ങിയതാ അവന്റെ കഷ്ടകാലം. അത് അനുസ്യൂതം ഇന്നും തുടരുന്നു.

ആദ്യത്തെ ദിവസം അധ്യാപകര് വിളമ്പിയ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം ദഹിക്കാതെ വയറ്റില് കിടക്കുകയാണ്. എന്നാലും പഠിക്കാനുള്ള ആ ത്വര സഹിക്കാന് വയ്യാതെ രണ്ടാം ദിവസവും ആദം സ്മിത്ത്, കേയ്നെസ് മുതലായ economics വീരപുരുഷന്മാരുടെ തോന്നിയവാസം പുസതകരൂപത്തില് ആക്കിയതും തേടി ഞാന് department ലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. ഒപ്പം ദിന്കെരും ഉണ്ട്. വഴിയില് വെച്ച് പെട്ടെന്ന് ദിനകര് ഷാജി കൈലാസ് സിനിമയിലെ നായകനെ പോലെ attention ആയി നിന്ന് ഒരു സല്യൂട്ട്. ഞാന് ഞെട്ടി. ഒരു ദിവസത്തെ മാനേജ്മന്റ് പഠനം കൊണ്ടു മനുഷ്യന് പ്രാന്ത് പിടിക്കുമോ/കൂടുമോ? പിന്നെ നോക്കിയപ്പോള് സിനിമയില് മുഖ്യമന്ത്രിമാര് പോലീസുകാരെ തിരിച്ചുസല്യൂട്ട് ചെയ്യുന്നത്പോലെ ഒരുത്തന് ദിന്കെരിനെയും സല്യൂട്ട് ചെയ്യുന്നു. അമ്പട പുളുസോ ഇപ്പോളല്ലേ കാര്യം മനസ്സിലായത്.. സംഗതി മറ്റേതാ റാഗ്ഗിംഗ്.

വര്ഗീസ് ചേട്ടന്റെ താടിയുടെ സുരക്ഷ പരിഗണിച്ചു ഞാന് താമസം മാറാന് തീരുമാനിച്ചു.. പക്ഷെ എങ്ങോട്ട് മാറും? അപ്പോഴാണ് എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ മറ്റു കുട്ടികള് എല്ലാം തന്നെ സര്വ്വകലാശാല ഹോസ്റെലിലാണ് താമസം എന്ന് ഞാന് മനസ്സിലാക്കിയത്. department ന്റെ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള ഹോസ്റെളിലേക്ക് മാറാന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചു.

ഒടുക്കത്തെ തീരുമാനം! എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റി മറിക്കാന് പോന്ന ഒന്നാണ് ഹോസ്റ്റല് മാറാനുള്ള ആ തീരുമാനം എന്ന് ഞാന് അന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. 'മാത്യു... വര്ഗീസ് ചേട്ടാ..നിങ്ങളോട് ഞാന് എന്ത് തെറ്റാ ചെയ്തത്?'

സനാതന- പുറത്തു നിന്ന് നോക്കിയാല് ഒരു ചൊറി പിടിച്ച ബില്ഡിംഗ്.. പക്ഷെ അകത്തു കയറി നോക്കിയാലോ?.. വെറുതെ നോക്കണ്ട...നോക്കിയാല് ഒന്ന് കയറിപ്പോകും.. കയറിയാല് പിന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ കാര്യത്തില് ഒരു തീരുമാനം ആയിക്കിട്ടും. സംശയം ഉണ്ടെങ്കില് ഒരിക്കലെങ്കിലും അങ്ങോട്ട് നോക്കിയ ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചാല് മതി..

ആരെയും കിട്ടിയില്ലെങ്കില് എന്നോട് ചോദിച്ചാല് മതി ഞാന് പറഞ്ഞു തരാം.

സര്വ്വകലാശാല- സനാതനക്ക് മുന്പ്

രാത്രി ഒന്പതു മണിക്ക് ഗേറ്റ് പൂട്ടും. റൂമില് മദ്യപിക്കാന് പാടില്ല. cigarate പോയിട്ട് സാമ്പ്രാണി പോലും റൂമില് കത്തിക്കാന് പാടില്ല. ജെട്ടി ഇട്ടില്ലേലും ബനിയന് ഇടണം..അധോവായുവിന്റെ ശബ്ദം തൊണ്ണൂറു ഡെസിബെല്ലില് കൂടരുത്, തുപ്പരുത്, തുമ്മരുത്... . തുടങ്ങി സെന്ട്രല് ജയിലില് പോലും ഇല്ലാത്ത നിബന്ധനകള് ഓരോന്നായി വര്ഗീസ് ചേട്ടന് എന്റെയം മാത്യുവിന്റെയും മുന്പില് നിരത്തി വെച്ചു.എനിക്ക് താമസിക്കാന് വേണ്ടി എന്റെ ലോക്കല് ഗാര്ഡിയന് മാത്യു കണ്ടു വെച്ച പ്രൈവറ്റ് ഹോശ്ടളിലെ വാര്ഡന് കം സെക്യുരിടിയാണ് ടിയാന്.

നിബന്ധനകള് കേട്ട് മാത്യു ഞെട്ടി.. ഒരു കമ്പനിക്കു ഞാനും. ട്രെയിനില് കയറുന്നതിനു മുന്പ് അമ്മ മാത്യുവിന്റെ കയ്യില് എന്നെ ഭരമെല്പിചിട്ടാണ് പോയത്. പൊന്നു മോനെ ഇവനെ നോക്കിക്കോണേ ചെറുക്കന് ആകെ ഒരു വെകിളിയാ എന്ന എന്റെ അമ്മയുടെ ദീനരോദനം കാതുകളില് മുഴങ്ങുന്നത് കൊണ്ടാകാം വര്ഗീസ് ചേട്ടനോട് മാത്യു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.. ഞാനും.. ജയിലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കേറാന് കരളുറപ്പ് പോരാത്തത് കൊണ്ടാവാം മാത്യു പെട്ടെന്ന് പടിയായി..

താടിയും തടവി നിന്ന വര്ഗീസ് ചേട്ടന്റെ മുന്പില് പേടിച്ചെന്നു വരുത്തി താക്കോലും വാങ്ങി ഞാന് റൂമിലേക്ക്. റൂമിലേക്കുള്ള യാത്രയില് മനസ്സ് പെട്ടെന്ന് തെക്കൊട്ടൊരു യാത്ര. ചെന്ന് നിന്നത് അനന്തപുരിയില്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല് വഴുതക്കാട് ചാലൂക്യ ബാറില്. അവിടെ ഞാനും ശരത്തും ഫൈസലും, ശബരിയും ഇരുന്നു ടച്ചിങ്ങ്സിന് കടല വേണോ കശുവണ്ടി വേണോ എന്ന് ചര്ച്ച ചെയ്യുന്നു. കയ്യില് ഒരുപാട് പൈസ ഉള്ളത് കൊണ്ടു രണ്ടും വേണ്ടെന്നും ടസ്കര് മേടിച്ചടിച്ചിട്ടു അമ്ബ്രോസിയില് പോയി പതിവ് പോലെ വായില് നോക്കി നില്ക്കാനും തീരുമാനിക്കുന്നു.

ഞങ്ങളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞാല് പറയാന് ഒരു പാടൊന്ടു..മാത്രമല്ല അധികം പറയാതിരിക്കുകയാ ഭേദം. അതുകൊണ്ടു പറയുന്നില്ല. എന്നാലും എല്ലാരും ഒരു ഈനാമ്പേച്ചി, മരപ്പെട്ടി, ലൈനാ.. ഇതില് ആരാണ് ആര് എന്ന് ആരേലും ചോദിച്ചാല് ആദ്യം ചോദിക്കുന്നവന്റെ മണ്ട അടിച്ചു പൊട്ടിക്കുക അതിനു ശേഷം തമ്മില് തമ്മില് തന്തക്കു വിളിക്കുക, കേട്ട് നിന്ന ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാല് ചീത്ത പറഞ്ഞു അവന്റെ കണ്ണ് പൊട്ടിക്കുക, ക്രമസമാധാന പ്രശന്മാണെന്നു പറഞ്ഞു ഇട പെടാന് വരുന്ന പോലീസുകാരുമായി സൌഹൃദ സംഭാഷണം നടത്തുക തുടങ്ങി രാഷ്ട്രപുരോഗതിക്ക് ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങളില് വ്യാപ്രുതരായിരിക്കുക എന്നതൊക്കെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഇഷ്ട വിനോദങ്ങള്. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഉത്തരവാദിത ബാഹുല്യം നിമിത്തം ഒരൊറ്റ ദിവസം പോലും വീട്ടില് രാത്രി പതിനൊന്നു മണിക്ക് മുന്പ് കേറാന് സാധിച്ചിരുന്നില്ല.. ആ എന്നോടാ വര്ഗീസിന്റെ റൂളും കൊനാപ്ലികഷനും. ഒന്പതു മണിക്ക് ഗേറ്റ് പൂട്ടും അത്രേ.. ഒന്ന് പോടാപ്പാ.

ഒന്നാം ദിവസത്തെ ഭാരിച്ച സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്ര പഠനത്തിനു ശേഷം ഞാന് തിരിച്ചു റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ചെകുത്താന് മാത്യുവിന്റെ രൂപത്തില് കോഫീ ഹൌസിനു മുന്പില് നില്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സില് ലഡ്ഡു പൊട്ടി.. ഒരമ്പതെണ്ണം..

'ചേട്ടാ ഓരോന്നും കൂടെ' ഞാനും മാത്യുവും ഒന്നിച്ചു വിളിച്ചു കൂവി..ആരും കേട്ടില്ല...കുറ്റം പറയാന് പറ്റില്ല. പതിനൊന്നു മണിക്ക് ബാര് അടക്കും എന്ന് അവര് ആദ്യമേ പറഞ്ഞിരുന്നതാ. പുറത്തിറങ്ങി സെക്യുരിടി ചേട്ടനെ അച്ഛാ എന്നൊഴിച്ചു എല്ലാം വിളിച്ചുനോക്കി .. നോ രക്ഷാ.. നിരാശയോടെ മനസ്സ് ഒരു പുതിയ പഴഞ്ചൊല്ല് പറഞ്ഞു തന്നു . നേരത്തെ കാലത്തെ കുപ്പി മേടിച്ചു വെച്ചാല് രാത്രി കാലത്ത് സെക്യുരിടിയുടെ കാലു പിടിക്കേണ്ടി വരില്ല . പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം.. ഈ തലമുറയ്ക്ക് പ്ലാനിംഗ് ഇല്ലല്ലോ പ്ലാനിംഗ്.

പതിനൊന്നര മണിയോടെ ഹോശ്റെളില് എത്താന് സാധിച്ചു. വര്ഗീസ് ചേട്ടന് വാക്ക് പാലിച്ചിരുന്നു ഒന്പതു മണിക്ക് തന്നെ ഗേറ്റ് പൂട്ടി. തുറന്നു താ ചേട്ടാ എന്ന എന്റെയും മാത്യുവിന്റെയം അപേക്ഷകള് നിഷ്കരുണം അദ്ദേഹം തള്ളി.. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല ചാടി..ഞാനല്ല മാത്യു..പിന്നെ ഞാന് കാണുന്നത് മാത്യു വര്ഗീസ് ചേട്ടന്റെ നീണ്ടു വെളുത്ത താടിയില് പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്നതാണ്. അനുസരണയുള്ള ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ അദ്ദേഹം ഗേറ്റ് തുറന്നു തന്നു.

ഗുഡ് നൈറ്റും പറഞ്ഞു മാത്യു പോയി..

സര്വ്വകലാശാല- ഭാഗം ഒന്ന്

തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്നും ബസ് കയറി എറണാകുളത്തെത്തി. ശബരിയെ വിളിച്ചു. വിളിക്കണ്ട എന്ന് പലവട്ടം ബുദ്ധി എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. കേട്ടില്ല. ശബരിയോടു കാറില് കയറിയപ്പോഴേ ഞാന് പറഞ്ഞു. "രണ്ടെണ്ണം... അതില് കൂടുതലില്ല നാളെ കുസാറ്റില് അഡ്മിഷന് ഇന്റര്വ്യൂ ആണ്". അവന് തര്ക്കിച്ചില്ല പകരം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു " ഞാനും നീയും മാതുഉവും ഒണ്ടു ഒരു ഒരു ഫുള് മേടിക്കാം.. അതില് നിര്ത്താം". ഒന്ന് ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം ഞാന് പറഞ്ഞു "ഒരു ഫുള്ളും ഒരു ഹാഫും".. ചര്ച്ച അവിടെ നിന്നു.

തലേ ദിവസത്തെ പരിപാടി കഴിഞ്ഞപ്പോള് പിറ്റേ ദിവസം വെളുപ്പിനെ മൂന്നു മണി ആയി. കുറെ നേരം കൂടെ ഉറങ്ങണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മൂത്രശങ്ക അതിനു സമ്മതിച്ചില്ല. ഏഴര മണിക്ക് മൂത്രം ഒഴിക്കാന് എഴുന്നേറ്റപ്പോ തലേന്ന് മേടിച്ച പോറോട്ടയെ ഫ്രഞ്ച് കിസ്സ് ചെയ്തു കൊണ്ടു കിടക്കുന്ന എന്റെ സഹ കുടിയന്മാരെ കണ്ടു. രാവിലെ എനിക്ക് ഇന്റര്വ്യൂ ഉണ്ടെന്ന കാര്യം ഓര്ക്കാതെ കിടന്നുറങ്ങുന്ന സുഹൃത്തുക്കളെ കണ്ടപ്പോള് എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. മനുഷ്യ സഹജമായ വികാരമാണല്ലോ കുശുമ്പ്. പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും പിന്നെ അന്ന് രാവിലെ പഠിച്ച രണ്ടു മൂന്നു അടവുകളും പയറ്റി നോക്കിയിട്ടും അവന്മാരെ ഉണര്ത്താന് സാധിച്ചില്ല. മനസ്സ് പിറുപിറുത്തു കഷ്ടം.. ഉത്തരവാദിത്തം ഇല്ലാത്ത ജന്തുക്കള്. രണ്ടും കല്പിച്ചു ഞാന് പ്രഭാത കര്മ്മങ്ങള് ഓരോന്നായി ചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു. രാവിലെ ഇന്റര്വ്യൂ എനിക്കുമാത്രം ആണല്ലോ.

പൂര്വ പിതാക്കന്മാരുടെയും അവരുടെ പൂര്വികന്മാരുടെയും ഒക്കെ കൃപ കടാക്ഷം കൊണ്ടു ഞാന് ഏകദേശം ഒന്പതര മണിക്ക് കുസാറ്റില് എത്തി. ആകെ ഒരു എന്താരാള്ഫികെസ്ഷന് . തലേന്നത്തെ റമ്മിന്റെആണോ അതോ ഇനി വേറെ വല്ലോമാണോ.. ആ.. ആര്ക്കറിയാം..

ഇന്റര്വ്യൂ തുടങ്ങി എന്ന് ഡിപാര്ട്ട്മെന്റിന്റെ പുറത്തു നിന്ന ഒരു സീനിയര് ചിത്ര ശലഭം മൊഴിഞ്ഞു.. .. കാണാന് കുഴപ്പമില്ല പക്ഷെ ഭയങ്കര ഇംഗ്ലീഷ്.. ആംഗലേയ ദൈവങ്ങളെ മാനം കേടുത്തരുതെ എന്ന് മനസ്സില് പ്രാര്ഥിച്ചു കൊണ്ടു 'സന്തോഷം.. തുടങ്ങിയല്ലോ.. എപ്പോഴാണ് എന്റെ ഊഴം' എന്ന് ഞാനും ചോദിച്ചു..

അപ്പിയിടാന് പോകാത്തവന് അപ്പിയിടാന് തീരുമാനിച്ചപ്പോള് അപ്പന്റെ അപ്പന് ഫേസ് ബുക്കില് അക്കൗണ്ട് തുടങ്ങാന് വിളിച്ചോണ്ടു പോയി എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ കഷ്ടപാടുകള് പലതും സഹിച്ചു രാവിലെ എത്തിയപ്പോള് എന്റെ ഇന്റര്വ്യൂ ഉച്ചക്കാണ് പോലും! എന്ത് ചെയ്യും? ഒന്നും ചെയ്യനില്ലാത്തത് കൊണ്ടു ഒന്നും ചെയ്തില്ല.. വെയിറ്റ് ചെയ്തു..

ഇന്റര്വ്യൂ കഴിഞ്ഞു.. ഒരു ജാതി ബോര് പരിപാടി.. പേരെന്താ നാളെന്താ... ഇവിടെന്താ.. ഇനിയെന്താ... അങ്ങനെ കുറെ എന്താകള്. എല്ലാത്തിനും തോന്നിയപോലെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ഒടുക്കം അഡ്മിഷന് കിട്ടി..

അത്യാവശ്യം വെള്ളമടിയും തല്ലുമേടിക്കലുമൊക്കെ ആയി നടന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് ഏകദേശം ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സോടുകൂടി ഞാന് കൊച്ചി സര്വകലാശാലയില് പിജീ പഠിക്കാന് എത്തുന്നത്. ഞാന് പണ്ടു പഠിച്ച സ്ഥലങ്ങള് പോലെ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല കുസാറ്റ്. നല്ല സ്ഥലം. ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ല. ഇഷ്ടം പോലെ എന്തും ചെയ്യാം. എന്നെ പോലെ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ആള്രൂപമായ ഒരാള്ക്കു പൂണ്ടു വിളയാടാന് പറ്റിയ സ്ഥലം. എല്ലാത്തിനുമുപരി ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് നല്ല കാഴ്ചപ്പാടുള്ള, ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങള് നേടുവാന് അക്ഷീണം പരിശ്രമിക്കുന്ന നല്ല കൂട്ടുകാരും. എല്ലാം കൊണ്ടും എനിക്കങ്ങിഷ്ടപ്പെട്ടു. ഞാന് തീരുമാനിച്ചു... ഇത് തന്നെ ഭൂമിയിലെ സ്വര്ഗങ്ങളില് ഒരെണ്ണം.

സ്വര്ഗത്തില് എനിക്കെട്ടവുമിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാള് ദേവേന്ദ്രന് ആണ്.. സോമരസത്തിനും മറ്റു കലാപരിപാടികള്ക്കും ആയി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞു വെച്ച ഒരു സാധു. രാവിലെ എണീക്കുക സ്മാള് അടിക്കുക ടച്ചിങ്ങ്സ് വേണമെന്നുള്ളപ്പോള് ഉര്വശി മേനകമാരെ വിളിക്കുക , വീണ്ടും സ്മാള് അടിക്കുക അങ്ങനെ ജീവിതം എങ്ങനെയെങ്കിലും തട്ടി മുട്ടി ജീവിച്ചു തീര്ക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം മാത്രമുള്ള ഒരു സാത്വികന്. ജീവിതത്തില് ഒരു റോള് മോടെലിനെ തപ്പി നടന്ന എനിക്ക് കുസാറ്റിന്റെ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില് അങ്ങനെ ഒരു റോള് മോടെലിനേയും കിട്ടി...

സന്തോഷം കൊണ്ടെനിക്കിരിക്കാന് മേലാതായി..

Duck Tales

Keeping aside his usual austerity with words, Dr. Singh last week offered a wonderful verbal treat to a group of people who decide what India should read, and announced ‘I ain’t no lame duck’. Wow! Didn’t you hear the 1.2 billion sighs of relief upon hearing that? Alas, those who thought that he would go on bearing that non-quacking - lame duck tag for donkey number of years were probably a bit disappointed. The immediate provocation of such a flurry of words from an otherwise mild spoken turban clad gentleman is sure to give the Indian public an opportunity to be silent spectators in the gabfest that would soon be organized by the dime a dozen news channels. The self appointed psephologists will now hog the primetime in TV channels and take pride in humoring us by offering their stinking theories on the undercurrents of national politics that led Uncle Scrooge open up his vocabulary chest.

When the people of India found that Saffron India was not shining, the first UPA Government was born. During the first UPA Government the left parties who were voted to power decided to stay out of power to be in power by keeping the UPA in power and the regressive forces out of power. Easy to understand the logic right? No?...That’s alright. Most of their decisions are not to be understood by common man; for any reduction in the level of obscurity that characterizes their decisions could be mistaken by the general public as a loss of intellectual superiority of the polit bureau over the proletarians. As a duck takes to the water the voters of the great Indian democracy witnessed calmly the occasional teeth baring exercise of the Left on a Government they supported from outside, mostly on matters of international importance.

Once again reminding the world that democracy is about choosing the lesser evil the second UPA Government was sworn into power. While it was ideological issues (unknown to the common man) that kept the left out of the first UPA Government, it was the conscious decision of proletarians that saved the ideological blabbering from the polit bureau for not joining the second UPA Government. Phew…at least some sections of the voters declared loud and clear that they are not sitting ducks any more. However, the incandescent achievements of the second UPA Government in presenting corruption free governance seems to justify the statement that a barking dog despite its misdirected biting habits is better than no dog at all.

It was Dr. Singh who perfected the art of political ducking; and Dr. Singh, the chosen one, has been having a gala time all the way. Don’t believe? Come on... don’t be a schmuck. Take a take a look at the exemplary administrative ability and meticulous discharging of duties from the representatives of the Dravidian brotherhood; the ingenious sport of looting the exchequer perfected by Hermes incarnate; the hardcore supporters of the crown prince embellishing the Congress party offering unimaginable support for the smooth functioning of the UPA; being held accountable for bringing back the monies that left India in billions over the past six decades when more than 60 percent of the Indians have been skipping two meals daily to stick to size zero, the list is endless.

Well it sure looks like Dr. Singh is bored of his sitting duck reputation, and has started quacking. Can’t blame him though; he is now in the seventh grade and he would not want anyone to call him a political sissy any more.

Tons of Education

Until recently (I am seeing some change offlate) almost every Indian middle class family wanted their children to have an engineering degree, didn’t really matter if they learned nothing about engineering, get the US stamp in the passport and land safely in Yankee land. Taking cue from the march of the lemmings to grab the printed and stapled papers announcing course details sold at an obnoxiously high price, the sector was opened up for private players who immediately obliged keeping in mind their commitment to nation building. Thanks to the uncontrolled flurry of private investors, the technical education sector India witnessed an unprecedented growth of shacks with the engineering college label.

For about two decades starting from 1990 the Universities in India, reminding the general public of hyperactive minks, littered the country with engineering seats that increased from around 50000 to close to 10 lakhs. The industry stood dumbstruck at the subject expertise and talents of the technically qualified youngsters manufactured at such massive scale; and consequently we had legions of engineers out on the road selling dog shampoos and insurance products. Some others had the rare opportunity of enriching their vocabulary with truly local words from other continents that you won’t find in the dictionary, when people totally unknown to them congratulated them for stealing their jobs and talking in a phony accent. So much for four years of tech education!

Last week Indians witnessed a shocked and outraged MHRD minister when a college in India’s capital fixed the admission cut off as 100 percent to some programmes for students from other disciplines. While nobody could understand the logic of such a cut off the ones who did manage to get 100 percent thanked God, because the college didn’t ask for 110 percent. Now I am not saying that cut offs are bad. But decisions like this shows that the highest echelons in some of our premium undergraduate educational institutions harbor colossal bonkers who take pride in their ability drive parents and students nuts.

Amidst the commotion created by the bright minds in India about making education accessible only to members in the ton club, some big mouths decided it is the best time to dress up for the policy prom and showcase their gabbing ability. Some of the policy prescriptions from these snake oil salesmen hold the potential to make even wild boars puke. The self welcomed pseudo educational experts immediately identified capacity constraint as the reason for the unreasonable cut offs and demanded that more such courses be started! Wow… that was ingenious; kudos to you morons. Thanks to efficient policy formulation and effective implementation, as on 2010 there were more than 31000 engineering seats lying vacant in Tamil Nadu alone; one of the biggest states in terms of engineering intake capacity in India. Now the policy makers are gearing up, to provide the feedstock for bloggers who will 10-20 years from now publish their farsightedness.

While our policy makers have been promising to make India the technology manpower super market for the world, let me irritate them with a trivial piece of information. India has the lowest enrollment ratios in the primary and secondary levels of education among all BRIC countries. Attention and resources to things need to be prioritized. While it is admirable/ desirable that we have/build world class higher education institutions in India, it must not be forgotten that every fourth Indian we meet probably cannot even write his/her name. But sadly most of us are like those who cannot take their eyes off the 27 storied house built by the richest man in India, while completely ignoring the pleasant sight of the defecation posture of thousands in our metros who don’t have the luxury of a toilet.

Ten hut.. New Captain on the Deck

Dr. Manmohan Singh was identified as the most popular leader in India by a survey conducted by Star News and A.C .Nielsen the result of which was announced last month. I have kind of lost faith in survey results and expert opinions, the reasons for which I will write in another post (I know.. but sorry folks.. I don’t plan to end this ordeal any time soon).

No offense intended to those who make a living by asking questions, analyzing data and publishing inferences without mentioning the subjectivity component that usually plague surveys of the like that intend to find out ‘who is your favorite leader’ (even I do that a bit myself) . My psephological skills wouldn’t suffice in successfully unearthing the nuances in the voting pattern in a simple democracy like India. Since I don’t like the media bigmouths who have the gift of wrapping rotten horse excreta in credible looking arguments; gab it over and hand it out in a capsule form, I will not listen to them on what is their take on this issue. However being a social animal; and because I feel obliged by the fact that I have been taking part in the finger inking exercise in our country I feel compelled to share my thought on this.

There are no two ways that Dr. Singh is an erudite and a man of high moral values. However; since PMO is Prime Minister’s Office and not Pope Manmohan’s Office, erudition and righteousness; though necessary are not sufficient to lead a democracy. Since there hasn’t really been any groundbreaking advancement in the economic sphere or sociopolitical order in India ever since the UPA Government assumed power, the only other possibility to vote him the most popular leader is the credentials of his contenders to the spot; which speaks volumes on the disturbing dearth of good leaders in our country. Ever since the opposition parties have kick started their scathing attack on the Government; questioning the competence, morality and even the purpose of a Government citing the G series scams it looks like the economics professor has gone in hiding.

Just about the time you started worrying for the hiding helmsman of the Indian democracy now in troubled waters; we hear a reassuring voice announcing the arrival of the new captain who, the announcer promises, is capable of avoiding a capsize and can set the sails for a smooth journey.

But before the new Captain takes command, I seek the permission to speak freely.

Unable to contain his desire to witness the coronation; the despicable gabbing machine in the Congress party reminded all of us last week that India’s crown prince is crossing 40; and announced to the world that he has licked clean the throne which is waiting for the roosting of the royal hind parts that have been wandering the breadth of India. Off late it looks like the constantly garbage emitting loudspeaker of the UPA gets hysteric and transforms into a charging bull the moment he sees any one with the civil society label. His tirade, characterized by shallow competence on the irrelevance of a civil society movement, generously helped in handing out the colors with which the UPA Government got painted as a bunch of deaf ears lead by someone who seems muted by other preoccupations.

The prime ministership of the Gandhi family scion is a much expected national surprise. The drama is in the offing. The stretching of the vocal cords by the sycophant who is genetically programmed to relish the surprised look on the faces of the unsuspecting and dumb Indians when he announces ‘Delhi is India’s capital’ is the first bell. As a matter of fact it is the charlatans like him and the litany of shoddy media managers who make every action of an otherwise OK candidate to the PMO look like publicity stunts.

Captain you listening?

Muchas Gracias… Morality Mongers

The southern tip of the subcontinent seems to be catching up with the moral policing trend in the rest of the country. Thanks to a bunch of morality mongers, who deprived themselves of even the basic necessities like food and sleep and burned the midnight oil to check the morality pilferage in God’s own country, the hundred percent literate state of Kerala woke up this morning reading the bravado of these morality soldiers who displayed commendable chivalry by slapping a female who dared to get out at night with a male friend. Wow … I am proud to be a Mallu! Those lowlifes whose world view is smaller than the size of a peanut; who have sworn their lives to defend these mules that carry the horrendously gargantuan morality baggage of the society would now come up, taking time from their busy schedule of making useless statements and dreaming to make the society more regressive, and make well thought out statements like– 'She deserved it didn’t she? How dare she get on the bike with a male unrelated (read who is not her father, husband or brother) to her? Girls should remain indoors after 8'. Cute... Isn’t it?

Now if you think that the morality bug has gender bias and feeds only on testosterone; perish your thoughts and read along. Apparently a group of women activists identified a mermaid grass sculpture in Cochin University of Science and Technology (CUSAT) as a grave threat capable of inflicting serious dent to the moral image of science and tech education. Consequently in November 2010 the general public, staff and students of CUSAT witnessed the breast chopping ceremony performed on the grass mermaid following strictures from this group of estrogen overflowing protectors of womanhood who could not stand the vulgarity in the curves of the grass sculpture. Can you beat that? Since the logic how the lost morality of university education could be restored by the breastlessness of the sculpture eluded me, I reached out to a friend who comforted me by saying that it was an esoteric exercise performed to satiate the moral high priests and that the amoral ones like I and her will need many more births to understand the intricacies of such rituals.

For the love of God these have happened in a state that boasts of HDI comparable to the best in the west, and substantial international exposure to the general public because of outmigration and large diasporas. What is even more alarming is that both these have taken place in Cochin, supposedly hippest of the cities in Kerala. If unchecked the morbid mindset of a few ignoble souls are sure to make Cochin lose out on its race to be the most wanna be IT hub in South India.

To the wholesale and retail morality mongers this is what I have got to say. Go get a life for yourself and stop sniffing around the lower end of the intestinal tract of others to find out what they had had for breakfast.

“Who’s gonna monitor the monitors of the monitors?” - Wonders my friend Mr.Common Man

“Who’s gonna monitor the monitors of the monitors?” This is a question that Carla Dean (Regina King) asks her husband Robert Clayton Dean (Will Smith) in the movie Enemy of the State. The movie is about the fight of a normal citizen to reclaim his normal life, after he becomes an unknowing witness of a high profile murder committed by a powerful politician. When the corrupt and powerful politician manipulates the institutions and persons in power in his effort to cover up the murder that he committed in connection with passing a legislation that could result in greater intrusion into the lives of normal people in the pretext of national interest, the life of Mr. Dean begins to be fed to the dogs. After being pushed to the wall and after realizing the power of what he has in his hands the movie ensues on a sequence of events where ultimately Dean reclaims his normal life and everybody goes home to say Merry X’Mas.

Let’s leave Mr. Dean for the time being and allow me to introduce to you, my friend Mr.Common Man living a normal life. I have lots in common with this guy; you know, modest living means, familial responsibilities (off late), pays taxes, do not disrespect the constitution.. and so on.. For long the persons in power had convinced him that he lacks political virility and dubbed him as ‘everyday idiot’. In my daily conversations with him about life in general and life in India in particular I have found him updated, in fact up-to-dated; thanks to his job where he spends more than 12 hours a day staring at a luminescent rectangle and fondling the key board where every third word that he types in is ‘facebook, twitter or ning’. Though he stands the risk of being labeled as an information glutton capable of spewing data and information that holds the potential to sufficiently confuse even experienced discussants I have found him lacking in conviction to take a stance and air his views or mobilize opinion for or against an issue. I was not surprised to find him to have not yet made up his mind when I asked him about his feelings towards the ordeal concerning Jan Lokpal bill, the latest buzzword that have been hailed and chanted by sick looking anchors during the prime and non prime time news in channels as the panacea for all the ills plaguing the biggest democracy in the world.

However he agreed, on strict assurances from my side that nothing that I write will be traced back to him, to share his views on the issue. So here it comes.

The Jan Lokpal Bill (the people’s Ombudsman) is the civil society alternative to the Lokpal Bill. The first LokPal Bill was first formulated in 1969 and passed in the Loksabha but turned down in the Rajya Sabha and again it was reintroduced nine more times, the last one being in 2008, only to be turned down for reasons unbeknownst to the people of India. But it shouldn’t be a surprise to anyone that the bill was not passed even after four decades of introducing it since the main objective of the bill was to monitor the probity of those in power. Albeit the importance of such a bill the elected elite that have been ruling this country never felt the urgency to check the probable agency issues associated with the offices they hold. The Common Man thinks that the promises by politicians to curb corruption is a way to humor the listeners and that the expenditures associated with the meetings of the elected elite that takes place in the Capital city behind guarded doors are to be loathed.

“But does the inability of the existing bunch of jokers mean that we should go bananas on the promises of deliverance from the likes of the Belly Dancer Babas or hasty Hazares?” - wonders the Common Man. Though he shares no disrespect to their credentials or abilities in their respective fields, he is confused about the effectiveness with which they can address these issues. The Common Man; the everyday idiot, found it amusing when the Government of India, on grounds of God knows what, decided to burst the rave party at Ramlila maidan especially when the Government of India had sent four senior cabinet ministers (can you believe it? four senior ministers!) to the airport to pick up the bags of the billionaire Baba.

Hazareji on the other hand has, in the minds of the Common Man, earned the reputation of being hasty when he said that he is leading the second freedom struggle; thus self elevating himself to the status of Mahatma Gandhi. The statements from the pontificators of Anna Hazare as the new age Gandhi; the high priests of the Indian civil society humor the Common Man. The poor Common Man is bewildered and at the same time uneasy at some of the audacious claims that translates to ‘leave everything to us lest India is doomed’ from these self appointed knights who have taken up the task of defending Indian democracy. Sneaking from under the cloak of indolence the Common Man said he had felt the need to break the face of these big mouths that surround a pious looking man like Anna Hazare.

The Government at the Center has called the Bohemian Baba, who woke up from his trance and urged all those who believed in democracy to join his private army, as a threat to national interest and has since then treated him like an enemy of the state. Anna Hazare and the big mouths tailing him, finds themselves in a difficult position as they could not out rightly reject the unwarranted support from the flashy Baba who loves the seven star life even when preaching austerity.

Understandably the BJP leadership, the only patriots left in the country according to them, has joined the verbal struggle against corruption; without putting their house in order that is reeling under allegations against the BJP led Government in Karnataka. The left parties haven’t been too sure on their statements about any of these; may be because there is a low loading of the class struggle element in this issue and are probably referring to Das Kapital: Kritik der politischen Ökonomie to come up with a concrete explanation. And their statement may come in another 25 years.

The three arms of the functioning Government were supposed to monitor each other’s probity. Now the civil society bigmouths are telling us they will monitor these guys. Drinking his ninth cup of black coffee while fondling the keyboard the Common Man wondered “Now who’s gonna monitor the monitors of the monitors?”

Caught in the daily chores, forced to discharge familial responsibilities and dutifully playing the role of the everyday idiot the Common Man knows that the maximum he would do is to share his feelings with a friend who at the most would post it in his blog.

But the Common Man has the following questions..
When the very same institutions functioning with the taxpayer’s money, that are constitutionally liable to upkeep the principles of democracy and protect the polity become shameless edifices of incompetence in warding off corruption what possibly can a normal citizen do? When the offices that are to be receptive to the normal citizen tantamount to nothing more than air-conditioned architectural arrogance housing insidious parasites with ignoble intentions what possibly can a normal citizen do? When the politicians and bureaucrats, even after getting caught, exhibit no remorse whatsoever in abusing the powers vested with them in their crusade to illegally accumulate wealth by plundering the state exchequer and siphon it off to safe havens what possibly can a normal citizen do?

Well.. the Common Man don’t really have answers to any of these questions…and he doesn’t suppose anybody would have either. But that shouldn’t stop him from asking these any way; for these have eluded any concrete attention for centuries despite being categorized as issues ‘demanding immediate attention’!